Het Big Trouble Schandaaldiner

Artikel uit "Mijn Verhaal"

Waarom verwoest je mijn jonge leven?
Dit waar gebeurde verhaal gaat over een jonge vrouw die een sprookjesachtig leven leidde, totdat iemand besloot haar droombestaan in een nachtmerrie te veranderen. We zullen haar Annemarie noemen. Dit is niet haar echte naam maar je zult straks begrijpen waarom ze anoniem wil blijven.
Annemarie had alles: beauty, brains, liefde, geluk en succes. Nadat zij haar opleiding in de modebranche had afgemaakt, vond ze een baan in een winkel voor exclusieve lingerie. Al na anderhalf jaar kon ze met financiële hulp van haar familie de winkel van de toenmalige eigenaresse overnemen. Annemarie besloot zich met trendy producten vooral op een jonge doelgroep te richten en adverteerde in meidenbladen en op internet. Met veel succes. In minder dan een jaar tijd had ze een uitgebreide en trouwe klantenkring en ging het haar financieel meer dan voor de wind.
Maar ook in de liefde lachte het geluk haar toe. Ze kende Bart al vanaf de lagere school en eigenlijk hadden ze altijd al een oogje op elkaar gehad, zonder dat het ooit echt tot 'verkering' kwam. Tot groot verdriet van beiden emigreerde Bart met zijn familie naar Canada. Ze hielden in de jaren die hij daar woonde contact en als Bart op familiebezoek in Nederland was, zocht hij Annemarie altijd op. Tijdens één van die bezoeken sloeg de vonk definitief over. Voor haar 21ste verjaardag kreeg zij het mooiste cadeau dat ze zich kon wensen: een levensgrote prachtig verpakte doos met een grote strik eromheen en Bart erin. Met de woorden 'Ik ben terug en blijf voor altijd bij je schat.' kroop hij uit de doos.
Bart had een baan gevonden in een stad op twee uur rijden afstand. Totdat hij overgeplaatst zou kunnen worden naar een dichterbij gelegen vestiging, had hij daar een flat gehuurd. Het eerste half jaar reed hij iedere vrijdagmiddag naar Annemarie en waren ze bijna alle weekenden samen in het luxe appartement boven de winkel.
Het leven was bijzonder goed voor deze twee geliefden. Met het gezamenlijke inkomen uit Annemarie's florerende lingeriewinkel en Bart's goedbetaalde baan als programmeur bij een softwarebedrijf, leek alles mogelijk. Dure auto's, luxe vakanties, design meubelen, kunst aan de muur, uit eten, jaarkaarten bij een exclusieve fitnessclub, het kon niet op. Terwijl zij nog maar 22 was en hij 24.
'Het was eigenlijk heel vanzelfsprekend voor ons om te kunnen krijgen wat we wilden. We hebben eigenlijk allebei nooit veel tegenslag gekend en succesvol leven ging ons altijd al heel makkelijk af.' zegt Annemarie. 'Maar, we komen allebei uit een goed nest en er is zowel mij als Bart altijd geleerd dat je dankbaar moet zijn voor wat je hebt en dat niet iedereen zoveel geluk heeft.'
'Het leek soms echt te mooi om waar te zijn' zegt ze. 'Het is dat het nét niet te perfect was, anders zou ik mezelf ieder dag hebben moeten knijpen om zeker te weten of ik niet droomde'. Op de vraag wat er dan net niet perfect was, antwoordt zij openhartig: 'Ons seksleven. Bart is typisch een man die na week hard werken weinig energie meer over heeft voor uitgebreide sex en het niet altijd kan opbrengen om urenlang de liefde te bedrijven. Maar dat begrijp ik heel goed en ik weet zeker dat ons seksleven net zo perfect was geworden als de rest, wanneer de tijd daar rijp voor zou zijn geweest. Bovendien was het niet altijd zo kortstondig hoor!'
Ze staart weemoedig voor zich uit als ze terugdenkt. 'Het is gek' zegt ze, 'maar als het zó goed met je gaat, dan kan je niet geloven dat het altijd zo zal blijven .'
En inderdaad, dat bleef het ook niet. Goed, hun inkomen, de appartementen, de auto's en de grote inkomens hebben ze nog steeds, maar van hun levensgeluk is niet veel meer over.
Het begon op een regenachtige zondagavond in maart. Ze waren naar de sauna geweest en zaten in de auto op weg naar huis. Annemarie's mobiele telefoon rinkelde. 'Privé-nummer belt' stond er op het display. 'Hallo, met Annemarie'. Geen antwoord. 'Hallo?' Stilte. 'Er wordt niks gezegd' zei ze tegen Bart. Die pakte het toestel. 'Hallo, wie is dit?' riep hij op kwade toon in de hoorn. 'I'm your worst nightmare' gromde een zware mannenstem aan de andere kant. Bart was verbijsterd.'Wie bent u? 'riep hij, 'Wat zijn dit voor geintjes? Hoe komt u aan dit nummer?' Hij klonk eerder angstig dan kwaad. De man aan de andere kant van de lijn maakte een grommend geluid. Bart legde op. Die avond en de dag daarna werd er nog ruim 20 keer gebeld en werden er allerlei obscene teksten op Annemarie's voice-mail ingesproken.
Dat was ruim een jaar terug. De stalker blijft Annemarie tot op de dag van vandaag zeer intensief lastig vallen. Ongeveer een maand na de eerste telefoontjes begon ze ook dreigbrieven te ontvangen. Niet lang daarna stonden er dagelijks pizza- en shoarmabezorgers met gigantische bestellingen voor haar deur en werd er met haar creditcard van alles besteld en thuisbezorgd. Van medische steunzolen tot stoomreinigers, vrijwel iedere dag stond er een bezorger met een pakket voor de deur.
Maar de telefoontjes waren het ergste. Het eerste wat Annemarie deed, was natuurlijk direct haar nummers wijzigen. Dat leek te werken. Totdat na 3 of 4 dagen de telefoontjes weer kwamen. 'Jij dacht me te slim af te wezen hé gore bitch? Nou mooi niet!! Je komt echt niet zo makkelijk van me af, vieze hoer!' En dat dan zeker 15 keer op een dag.
Annemarie en Bart hebben nog steeds geen flauw idee wie haar op zo'n afschuwelijke manier zou willen bedreigen. 'Waarom zou iemand zoiets nou willen doen?' zegt ze vertwijfeld. 'Ik heb geen vijanden, echt niet.' Ze heeft alle denkbare mogelijkheden ontelbare keren overdacht. Een uit de hand gelopen grap van vrienden kan het niet zijn, daarvoor is het te gruwelijk en duurt het al veel te lang. Een jaloerse dame die Annemarie haar geluk en schoonheid niet gunt, is ook niet waarschijnlijk. Het is duidelijk een man die dit doet. Misschien is het een smoorverliefde "fan" die overmatig geprikkeld wordt door Annemarie's sensuele voorkomen maar geen schijn van kans bij haar maakt. 'Ik weet echt niet waar ik het zoeken moet' klinkt het wanhopig.
De politie kan niet veel voor Annemarie doen. De stalker laat geen enkel spoor achter. Hij belt afgeschermd en op zijn dreigbrieven zijn geen vingerafdrukken of andere sporen te vinden. Het enige wat opvallend is, zijn de vaste tijden waarop de man zijn telefoontjes pleegt, of beter gezegd niet pleegt. Op doordeweekse dagen blijft de telefoon tussen zeven en tien uur 's avond stil en begint pas om een uur of half elf weer te rinkelen. Meestal is ze op die tijden in het fitnesscentrum en staat haar telefoon uit. Het lijkt erop dat de stalker dat weet, wat betekent dat hij haar bewegingen volgt. Een ander aanknopingspunt dat de recherche onderzocht heeft, is de mogelijkheid van de stalker om iedere keer als Annemarie haar telefoonnummer wijzigt, dit binnen een paar dagen te achterhalen. Ook de manier waarop hij achter andere persoonlijke gegevens zoals creditcardnummers en e-mailadressen weet te komen, blijft een raadsel.
Wat de reden van de afschuwelijke en onbegrijpelijke pesterijen ook mag zijn, het stalken heeft een enorme impact op het leven van zowel Annemarie als van Bart. 'We hadden nooit ruzie, echt nooit, maar de laatste tijd zijn we snel geïrriteerd en prikkelbaar en bekvechten we over de stomste dingen' zegt Annemarie. Bart blijft de weekenden steeds vaker thuis in de stad waar hij werkt en Annemarie probeert de problemen te ontvluchten door vrijwel al haar vrije tijd in het fitnesscentrum door te brengen. 'Ik ben gewoon doodsbang' zegt ze. 'Hoelang zal het duren voordat de stalker zijn dreigementen ook echt gaat uitvoeren? Ik voel me zo weerloos en kwetsbaar.'
Om het gevoel van onveiligheid een beetje weg te nemen heeft Bart een hond gekocht voor Annemarie. Boris, een Deense dog van 2 jaar oud moet haar beschermen tegen eventuele fysieke agressie van de stalker. 'Ik kan Boris helaas niet meenemen naar de winkel, maar verder houd ik hem iedere minuut bij me in de buurt. Stiekem hoop ik dat mijn kwelgeest de situatie verkeerd inschat en dat Boris hem zal verscheuren. Het is vreselijk, ik had nooit gedacht dat ik tot zulke gruwelijke gedachten in staat zou zijn.'
Stalking is niets nieuws en ontelbare mensen hebben er last van. Meestal is de dader een bekende van het slachtoffer en kan er dus actie tegen hem of haar worden ondernomen. Naast de bevoegdheden die justitie en politie hebben om de stalker te stoppen en te straffen, heeft het slachtoffer nog een mogelijkheid hem te dwarsbomen: terugstalken. Gespecialiseerde bureaus kunnen worden ingehuurd om het leven van de stalker vele malen zuurder te maken dan dat van zijn slachtoffer. Annemarie heeft die mogelijkheid helaas niet. 'Ik weet niet tegen wie ik moet vechten en dat maakt me radeloos' zegt ze met tranen in haar ogen. 'Eigenlijk hoop ik op een confrontatie, hoe riskant die ook voor mij kan zijn. Ik kan het me niet voorstellen, maar misschien heb ik inderdaad wel eens iemand ongewild iets vreselijks misdaan. Ik kan dat nooit goedmaken zolang ik niet weet om wie het gaat en wat ik dan precies misdaan heb. Maar ook al zou ik iemand zo erg benadeeld hebben, wat ik zeer onwaarschijnlijk acht, die persoon heeft toch nooit het recht mijn leven zo miserabel te maken? Hij moet hiervoor gestraft worden. Eigenlijk wil ik dat hij vreselijk zal lijden, erger nog dan ik nu doe.'
Annemarie heeft zich voorgenomen de stalker de macht om haar leven zo te kunnen beïnvloeden, niet te gunnen. 'Ik probeer gewoon door te leven zoals ik altijd gedaan heb' zegt ze. Maar diep in haar hart weet ze dat dit een illusie is. Als iemand er voor kiest jouw leven kapot te maken, dan kun je dat niet negeren.
Laten we eerlijk zijn: iedereen wil geluk, rijkdom, schoonheid en succes. Annemarie had dat allemaal. Maar ze heeft net zoals iedereen ook een verhaal. En jij kunt waarschijnlijk blij zijn dat haar verhaal niet het jouwe is.