In de jaren ’60 van de vorige eeuw veranderde voor een deel van de bedrijven hun jaarlijkse bedrijfsuitje mee met de veranderende tijdsgeest. De hippiecultuur en de nieuwe vrijgevochten moraal was in feite een reactie op het kleinburgerlijke denken van de jaren ’50. Hoewel beeldmateriaal uit die tijd misschien anders doet denken, beperkte de “revolutie” van Peace & Love zich echter tot een zeer klein deel van de Nederlandse bevolking. Lang niet alle bedrijven gingen mee in deze tegenbeweging maar de weinigen die dat wel deden, vierden een heel ander type bedrijfsuitje dan men tot dan toe gewend was. Vooral minder traditionele bedrijven uit de Randstad en het Gooi zoals reclamebureaus, platenmaatschappijen en eigentijdse modebedrijven, vierden hun bedrijfsuitjes in hippiesfeer. Ten eerste was er natuurlijk de muziek. In feite waren artiesten met mainstream repertoire ook in de sixties nog altijd het meest populair. Vooral in de eerste helft van het decennium waren meer traditionele acts zoals Elvis en Cliff Ric.hard vele malen groter dan de bands die met psychedelische geluiden experimenteerden.
Maar rond ’66 begonnen bands en artiesten als The Who, Jimi Hendrix, Janis Joplin en The Doors ook bij het grote publiek door te breken. En zo schalden vanaf toen hun “te gek hippe” sounds ook op menig bedrijfsuitje over de dansvloer. Bij die muziek hoorde natuurlijk het juiste uiterlijk: lang haar, felgekleurde kleding, haarbanden en John Lennon brilletjes. Echt hippe vogels hoefden zich voor het bedrijfsuitje niet om te kleden want zij liepen er de hele dag al zo bij. Anderen grepen het bedrijfsuitje aan om het alledaagse keurslijf van zich af te schudden en er ook eens te gek maf groovy bij te lopen. Of de vrije moraal op het gebied van seksualiteit zich ook op het gebied van bedrijfsuitjes heeft doorgezet is niet bekend. Er doen wel anekdotes de ronde van losbandige, orgieachtige bedrijfsuitjes waarna de sfeer en relaties op het werk definitief verstoord waren. Dergelijke uitwassen zullen zich ongetwijfeld hebben voorgedaan en ook versterkt zijn geworden door de tijdsgeest, maar of het een structurele manier van bedrijfsuitjes vieren was, is hoogst onwaarschijnlijk. Ook dat er op het bedrijfsuitje vaak drugs gebruikt werden, is zo’n mythe. Geen enkele directeur zou een stickie roken of LSD nemen als hij normaal gesproken niet meer dan koffie en tabak gebruikte. Toch zijn er hardnekkige verhalen over complete afdelingen boekhouders die tijdens het bedrijfsuitje hallucinerend en trippend door de feestzaal heen renden. Of dat echt voorkwam valt moeilijk te controleren. De generatie uit die tijd zijn inmiddels gezapige zestigers die dergelijke herinneringen niet van de daken gaan schreeuwen. Wel is zeker dat de jaren ’60 later als belangrijke inspiratiebron voor de invulling van bedrijfsuitjes heeft gediend. Tot de dag van vandaag worden er Sixties Parties georganiseerd die zowel door de oudere als de jongere generatie bijzonder gewaardeerd worden. De verkleedpartijen en typische muziek voor die tijd die daarbij horen staan bijna altijd garant voor een succesvol bedrijfsuitje. Weetjewel.